Για Την Ανυπακοή Στις Ελληνικές Συνθήκες / Από τον Κώστα Μπεβεράτο
Η προτροπή στην ανυπακοή ίσως να αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για όσους είναι διατεθειμένοι να εμβαθύνουν σε έναν αναλυτικό λόγο ο οποίος ερμηνεύει την ποιότητα και την στόχευση της ανυπακοής.
Φοβάμαι ότι η προτροπή από μόνη της δεν εισάγει κάτι καινούργιο στην συνείδηση του έλληνα πολίτη. Κάθε άλλο. Eπιβεβαιώνει την απροκάλυπτη και συστηματική πρακτική της ανυπακοής και αυθαιρεσίας απέναντι σε κάθε τι που θα μπορούσε να αποτελέσει συλλογικό κεκτημένο.
Η ελληνική κοινωνία δεν έχει διδαχτεί την ικανότητα να συνομιλεί, να ακούει και να στοχάζεται βάσει της άποψης του Άλλου. Είναι όμως εκπαιδευμένη να ακολουθεί την διαδικασία της μη συνομιλίας που εύκολα επιτυγχάνεται με την βίαιη εκφορά εύηχων συνθημάτων.
Η ανυπακοή γύρω μας είναι καθολική και προς κάθε κατεύθυνση. Μεγεθύνεται δε με γεωμετρική πρόοδο αναλόγως της θέσης ισχύος του πολίτη που την ασκεί. Η ανυπακοή είναι εδώ, συμβαίνει και είναι τρομακτική.
Η άμυνα των αδυνάτων σε κάθε μορφή κοινωνικής-οικονομικής οργάνωσης είναι η δημιουργία θεσμών και η διασφάλιση της λειτουργίας τους. Επανάσταση δεν είναι η ανυπακοή αλλά η υπακοή σε ηθικές και αισθητικές αξίες και θεσμούς που να ανατρέπουν την χυδαιότητα όπως την βιώνουμε καθημερινά. Επανάσταση είναι η χαλιναγώγηση της εγωπαθούς ανυπακοής, η θεσμοθετημένη διαφύλαξη του συλλογικού χώρου.
>>
About Disobedience In The Greek Reality / By Kostas Beveratos, translation by Despoina Papageorgiou
Incitement to disobedience could be a useful tool at the hands of those who tend to go deep into analytical discourse, which interprets the quality and the aims of disobeying.
I am afraid though that incitement as such does not break fresh ground to the consciousness of Greek citizens. On the contrary, it affirms the undisguised and systematic practice of disobedience and arbitrariness towards everything that could be a collective vested interest.
Greek society has not been educated to discuss, to listen and to think of the Other Opinion. It is though educated to follow a procedure of non existent dialogue, which is easily achieved by brutally uttering beautiful-sounding slogans.
Disobedience is all-embracing and to every direction. It is also enlarged in geometrical progression, depending on the power of the citizen that exercises it. Disobedience is here, it is happening and it is horrifying.
The weak, in all forms of social-economic organisation of a society, possess no other means to self-defence than to create institutions and secure their well-functioning.
