Είμαι οπαδός της ετυμολογίας, υπερασπίζομαι την άποψη ότι το τραίνο πρέπει να γράφεται με ‘αι’ προκειμένου να διατηρούμε την γνώση της αγγλικής προέλευσης [train].
Πιστεύω όμως ακόμα ότι η ελληνική γλώσσα δεν κινδυνεύει από οποιαδήποτε απλούστευση της γραφής της, ειδικά όταν αυτή δεν προσδίδει παρά μόνο την εγκυκλοπαιδική, ετυμολογική αξία της.
Η γλώσσα, τόσο η ελληνική όσο και οποιαδήποτε άλλη, καταστρέφεται όταν οι άνθρωποι που την μιλούν δεν ενδιαφέρονται να την χρησιμοποιούν προκειμένου να διαμορφώνουν και να εκφράζουν σύνθετες έννοιες αλλά περιορίζονται σε ‘μηνυματολογία’.

Ζούμε στην εποχή των διαφημιστικών σποτ και της συνθηματολογίας. Η επιτάχυνση της ζωής δεν επιτρέπει σε πολλούς ανθρώπους την ενασχόληση με τον στοχασμό και την ανάπτυξη της συνείδησης.
Δεν υπάρχει γραφή που να μπορεί να καταστρέψει μια γλώσσα. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που δεν χρησιμοποιούν τον λόγο στη ζωή τους στο εύρος που επιτρέπουν οι νοητικές τους ικανότητες. Οι κοινωνίες που ταυτίζουν την ευτυχία με το περισσότερο και την κατανάλωση τοποθετούν τον στοχασμό και τον λόγο στο περιθώριο. Το περισσότερο, η κατανάλωση, τα σλόγκαν διαμορφώνουν ένα διαρκώς επιταχυνόμενο περιβάλλον το οποίο επιλέγουμε να αντιλαμβανόμαστε ως ευτυχία. Ο στοχασμός και ο λόγος μπορούν να υπάρχουν μόνο σε συνθήκες επιβράδυνσης οι οποίες όμως πολύ λίγο αφορούν τον πολιτισμό μας και τις πεποιθήσεις μας για την ευτυχία.
Η γραφή προτού χρησιμοποιηθεί για την αποτύπωση στοχασμών χρησιμοποιήθηκε για την αποτύπωση λογιστικών πράξεων και μοιάζει ακριβώς σε αυτή την χρήση να θέλουμε να την πισωγυρίσουμε. Η γλώσσα εν τέλει δεν έχει να κάνει με το πώς γράφουμε. Έχει να κάνει αποκλειστικά με το τι θέλουμε να εκφράζουμε και το πως επιλέγουμε να ζούμε.

Ο φιλόσοφος της Λογικής Μπέρτραντ Ράσελ γράφοντας στα αγγλινικά* στις αρχές του 20ου αιώνα δεν είχε ως σκοπό να καταστρέψει την αγγλική γλώσσα. Μια γλώσσα ορίζει την λογική-μαθηματική διαδικασία μέσα από την οποία διαμορφώνονται και διατυπώνονται έννοιες. Τα σύμβολα γραφής δεν επηρεάζουν αυτή την νοητική διαδικασία. Στο χωνευτήρι του πανανθρώπινου πολιτισμού καμμία γλώσσα δεν υπήρξε ποτέ στατική και ούτε βέβαια θα γίνει τώρα. Ούτε ως προς την γραφή της, ούτε ως προς την μεθοδολογία της. Οι προσπάθειες όσων δηλώνουν υπερασπιστές της ελληνικής ή όποιας άλλης γλώσσας, θα έπρεπε να επικεντρώνονται στην αναζήτηση και διαμόρφωση εννοιών δια μέσου της ανάπτυξης της λογικής διαδικασίας η οποία καθιστά αυτές τις έννοιες ικανές να διαδίδονται ηχητικά (αυτή ακριβώς η λογική διαδικασία είναι αυτό που ονομάζουμε γλώσσα). Μόνο τέτοιες προσπάθειες μπορούν να κρατούν ζωντανή μια γλώσσα θρέφοντάς την και εμπλουτίζοντάς την.
Οι σκέψεις του Ράσελ γραμμένες στα αγγλινικά δεν έγιναν φτωχότερες επειδή παραποίησαν την γραφή της αγγλικής γλώσσας.

* Αγγλινικά, συγχώνευση των λέξεων Αγγλικά και Ελληνικά. Η έννοιά της αποτελεί το αντίστροφο της έννοιας του όρου greeklish, της διαδεδομένης γραφής η οποία απέκτησε ευρεία χρήση μεταξύ των ελληνόφωνων χρηστών εξαιτίας της επί σειράς ετών ασυμβατότητας μεταξύ των συστημάτων ηλεκτρονικών γραμματοσειρών. Αν και αυτός ο λόγος διάδοσης δεν υφίσταται πλέον, η γραφή Greeklish εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από πολλούς οπαδούς της, έχοντας όμως αποκτήσει και πολλούς πολέμιους. Μέσα σε αυτό το κλίμα αντιπαλότητας και συχνά με διάθεση αστειότητας χρησιμοποιήθηκε από διάφορες πηγές η γραφή Αγγλινικά η οποία χρησιμοποιεί τα ελληνικά τυπογραφικά στοιχεία στην γραφή αγγλικού κειμένου.
Η πρώτη καταγεγραμμένη διατύπωση του όρου αγγλινικά που εμφανίζεται στο google search βρίσκεται ως αυτοαναφορικό σχόλιο αλυσσίδας στις 24 Νοεμβρίου 2005 και μια δεύτερη στις 31 Ιανουαρίου 2006 ως σχόλιο αλυσσίδας σε προηγούμενη εμφάνιση αγγλικού κειμένου με τυπογραφικά αγγλινικά: Στρανγερ τηινγσ ηαωε ηαππενεδ το με, βθτ ιτ’σ στιλλ ρεασον ενοθγη το ψρανκ α ξοκε ορ τςο .
Η χρήση των αγγλινικών όμως είναι αναμφίβολα παλαιότερη καθώς είτε από χιουμοριστική διάθεση, είτε για λόγους ταχύτητας, είτε από παραδρομή, οι χρήστες συχνά δεν αλλάζουν τα πληκτρολόγια τηλεφώνων και υπολογιστών όταν πρόκειται να πληκτρολογήσουν λέξεις σε λατινική γλώσσα.
Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση φωνητικών αγγλινικών σε κείμενο ίσως μπορεί να αποδοθεί στον επιστήμονα της λογικής Μπέρτραντ Ράσελ. Συγκεκριμένα στο βιβλίο Logicomix παρουσιάζεται απόσπασμα από ημερολόγιο, στο οποίο κατέγραφε σκέψεις του μυστικά κατά την παιδική του ηλικία με τίτλο Ασκήσεις Ελληνικών, στο οποίο έγραφε κατ’ αυτόν τον τρόπο: Μοστ ύμανς μπιχαίηβ ιράσιοναλυ! Ωλ δε μορ ρήζον του περσιού δε στάδυ οφ Λότζικ… Ωφ κορς άϊ αμ ώλδο ύμαν αντ δας αμ νοου στρέηντζερ το φιτς οφ νον λότζικαλ θίνκινγκ. (Οι περισσότεροι άνθρωποι φέρονται παράλογα! Ακόμη ένας λόγος να μελετήσω την Λογική… Φυσικά, είμαι κι εγώ άνθρωπος και άρα λειτουργώ και εγώ και βάσει μη λογικών σκέψεων.)
Η ελληνοποίηση αγγλικών ονομάτων θα μπορούσε επίσης να θεωρηθεί ως μια μορφή αγγλινικών:
Μπέρτρανδ Ράσσελλ [ορθογραφικά αγγλινικά]
Μπέρτραντ Ράσελ [φωνητικά αγγλινικά]
Βερτρανδ Ρθσσελλ [τυπογραφικά αγγλινικά]

Για τα κινήματα και τις ελλείψεις της Αριστεράς

Γιατί οι πολλοί που πλήττονται από τον καπιταλισμό δεν κινητοποιούνται για να τον ανατρέψουν; Γιατί η Αριστερά, αν και ο κατεξοχήν πολιτικός χώρος που καταφέρεται εναντίον του συστήματος, δεν καταφέρνει να συσπειρώσει τον κόσμο γύρω της για να πραγματοποιήσει τη μεγάλη ανατροπή; Οι πολίτες τελούν εν υπνώσει; Αν όχι, τι άλλο μπορεί να συμβαίνει;
Κατά τον Μάικλ Άλμπερτ, οι πολίτες δεν είναι μειωμένης αντίληψης. Γνωρίζουν ότι το σύστημα βρομάει από παντού. Απλώς τους έχουν πείσει ότι ο καπιταλισμός είναι νομοτέλεια, μονόδρομος· εν τέλει, ότι είναι το καλύτερο που μπορούν να έχουν σε αυτή τη ζωή. Και αυτή η πεποίθηση αποτελεί τη λυδία λίθο του συστήματος. Οι πολίτες κοιτούν με καχυποψία, ίσως κάποτε και με αίσθηση λύπησης –σαν να αντικρίζουν τον Δον Κιχώτη- εκείνον που τους καλεί να συστρατευτούν μαζί του για να αλλάξουν τον κόσμο. Είναι σαν να τους ζητά να συστρατευτούν σε έναν αγώνα για να αποτρέψουν τη γήρανση.
Και τι πράττει η Αριστερά γι’ αυτό; Γράφει βιβλία, που, αν τα στοιβάζαμε, θα έφθαναν μέχρι το φεγγάρι, διηγούμενη, σε μια ατέρμονη επανάληψη, πόσο σάπιο είναι το σύστημα. Αυτό το γνωρίζουν οι πολίτες, λέει ο Άλμπερτ. Εκείνο που δεν γνωρίζουν είναι ποια είναι η εναλλακτική. Για την πραγμάτωση ποιου οράματος να αποτολμήσουν να αγωνιστούν. Και αυτό το όραμα, καθώς και τη στρατηγική για την επίτευξή του, οφείλει να τους παρέχει η Αριστερά. Δεν το κάνει. Ποιος θα εγκαταλείψει την –όποια– βολή του για έναν στόχο τόσο θολό, που καν δεν διακρίνεται;
Οι άνθρωποι σήμερα «τη βγάζουν καθαρή», προστατεύοντας το μυαλό τους από προβληματισμούς για την χυδαία διάχυτη έλλειψη δικαιοσύνης. Γιατί να διακινδυνεύσουν τη μακαριότητά τους για να κυνηγούν, όπως θεωρούν, ανεμόμυλους;
Ο Άμπερτ δεν άφησε έξω από την (αυτο)κριτική του και την «ταξική υπεροψία» της Αριστεράς. Η Αριστερά, είπε, έχει οργανωθεί σε κλειστές ομάδες, οι οποίες αρέσκονται στο να ανταλλάσουν απόψεις, μέσα στον κλειστό τους κύκλο, σε μια ατέρμονη ναρκισσιστική και ελιτίστικη συνάμα συμπεριφορά. Αντιμετωπίζουν με υπεροψία οτιδήποτε με το οποίο ασχολείται στην καθημερινότητά του ένας εργαζόμενος άνθρωπος, από το να παρακολουθεί τα αθλητικά μέχρι το να τρώει στα Μακ Ντόναλντς – τα οποία δεν διαφέρουν από καμία άλλη επιχείρηση πέραν του ότι έχουν φθηνό φαγητό, άρα απευθύνονται στη χαμηλή οικονομικά τάξη. Η Αριστερά επίσης ειρωνεύεται τον πολύ κόσμο επειδή είναι θρησκευόμενος, Κι έπειτα από όλα αυτά, αναρωτιόμαστε γιατί δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους.
Η Αριστερά γράφει τα βιβλία της σε διανοουμενίστικη γλώσσα. Εάν πίστευε ότι πρέπει να μοιραστεί τις ιδέες της με τους πολλούς, θα εκλαΐκευε τη γλώσσα της.
Εάν η Αριστερά πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, δεν θα διεπόταν από την ανασφάλεια της ανακύκλωσης των ιδεών της στον κλειστό της κύκλο. Θα δήλωνε παρούσα σε μέρη που συχνάζει ο πολύς κόσμος –στα γήπεδα, στα μπαρ που ονομάζει «του συρμού»- και θα συνδιαλεγόταν με τους ανθρώπους, προσπαθώντας να τους μεταλαμπαδεύσει το όραμα. Αλλά, επειδή δεν διαθέτει σαφείς στόχους και στρατηγική και δεν πιστεύει και η ίδια ότι μπορεί να νικήσει, αποφεύγει να παρουσιάσει τα επιχειρήματά της εκεί όπου φοβάται ότι θα βρουν στέρφο έδαφος. Ένας οδηγός ταξί υπερασπίζεται το άθλημα που αγαπά καλύτερα από ό,τι εμείς τα κινήματά μας, λέει ο Άλμπερτ.
Τα κακά νέα είναι ότι η Αριστερά δεν έχει κάνει ό,τι μπορεί να κάνει. Τα καλά νέα είναι ότι η Αριστερά δεν έχει κάνει ό,τι μπορεί να κάνει. Γιατί αν το κάνει, λέει ο Άλμπερτ, μπορεί να επιτύχει αυτό που οι πολλοί θεωρούν ακατόρθωτο: να συσπειρώσει τον κόσμο γύρω της και να ανατρέψει το σύστημα.

Δεκέμβρης ’08 – Μάης ’68: Ιστορίες παράλληλες

Και ο ελληνικός Δεκέμβρης; Τι ήταν; Ένα όμορφο πυροτέχνημα, που όσο ξαφνικά φώτισε τον ουρανό, άλλο τόσο ξαφνικά έσβησε; Γιατί βιώσαμε την εξέγερση του Δεκέμβρη; Και γιατί επιστρέψαμε, σαν λοβοτομημένοι, στη συντηρητική καθημερινότητα μας, η οποία ίσως έκτοτε έγινε ακόμα πιο συντηρητική;
Ο ελληνικός Δεκέμβρης του ’08 ξύπνησε μνήμες του γαλλικού Μάη του ’68, λέει ο Άλμπερτ. Όσο «ξαφνικά» ξέσπασαν και τα δύο, άλλο τόσο ξαφνικά έσβησαν. Και στις δύο περιπτώσεις, δόθηκε μια αφορμή που επέτρεψε στη συσσωρευμένη από καιρό οργή να ξεσπάσει. Και ήταν τόσο εκρηκτικό και ενθουσιώδες το ξέσπασμα, που το ωστικό κύμα του συμπαρέσυρε πολλούς. Και ο δυναμισμός έφερε τη μαζικότητα. Και τότε γεννήθηκε η ελπίδα. Και η όσμωση της επανάστασης. Και τότε πιστέψαμε ότι κάτι μπορούσε πραγματικά να αλλάξει.
Και περνούσαν οι ημέρες και οι εβδομάδες. Το κίνημα καταλάμβανε τους δρόμους και τους αναβάπτιζε σε επαναστατικά μονοπάτια. Συνεχιζόταν με ένταση και αποφασιστικότητα. Όμως υπήρχαν δύο βασικές ελλείψεις. Έλλειψη οργάνωσης και έλλειψη σχεδίου – οργάνωση και σχέδιο έπρεπε να έχουν χτιστεί μεθοδικά τις προηγούμενες μια-δύο δεκαετίες. Και όσοι αυτοχρίστηκαν εν μία νυκτί επαναστάτες άρχισαν να αναρωτιούνται: «Αν νικήσουμε, τι; Τι θα γίνει μετά» Μπροστά το χάος, μέσα, ο φόβος. Όταν πηγαίνεις στο αεροδρόμιο και δεν γνωρίζεις που θέλεις να πας, μπορεί να καταλήξεις σε μέρος κάθε άλλο παρά ειδυλλιακό.
Η έλλειψη οργάνωσης έφερε και τη βία. Η καταφυγή στη βία άρχισε να ενεργοποιεί τα συντηρητικά αντανακλαστικά μιας ήδη συντηρητικής κοινωνίας. Και το κίνημα, αντί να μαζικοποιείται περισσότερο, άρχισε να χάνει υποστηρικτές.
Αν υπήρχε οργάνωση, ταυτόχρονα με τις διαδηλώσεις, θα γίνονταν ενέργειες που θα υποδήλωναν ότι αυτό το κίνημα μπορεί όντως να αλλάξει την κοινωνία (π.χ. κολλεκτίβες στις γειτονιές). Έτσι η ελπίδα θα οδηγούσε στην πράξη που με τη σειρά της θα ανατροφοδοτούσε την ελπίδα, η οποία θα οδηγούσε σε περισσότερη πράξη. Αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη.
Αυτή είναι, κατά τον Άλμπερτ, η κρυμμένη ιστορία του ελληνικού Δεκέμβρη.

Περί βίας

Για τη βία ο Άλμπερτ πιστεύει ότι υπάρχουν πολύ λίγες περιπτώσεις που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Η βία χρησιμοποιείται, όχι μόνο όταν οι άνθρωποι είναι πολύ τεμπέληδες για να οργανωθούν –όπως είχε πει ο Ζιν- αλλά και επειδή φοβούνται πολύ να οργανωθούν. Δεν χρησιμοποιείς βία για να αλλάξεις το σύστημα, γιατί το σύστημα εύχεται να κληθεί να απαντήσει στη βία, τομέα στον οποίο διατηρεί συντριπτικό πλεονέκτημα. Η κρατική μηχανή μπορεί να συνθλίψει στο λεπτό μια διαδήλωση, ένα κίνημα, με την πανίσχυρη αστυνομική και στρατιωτική της δύναμη. Πρέπει να βρεις πιο έξυπνους τρόπους να πολεμήσεις. Και οι αστυνομικοί δεν είναι ο εχθρός. Είναι απλώς εργαζόμενοι άνθρωποι. Θες να κάνεις κάτι ριζοσπαστικό; Ρωτά ο Άλμπερτ. Και απαντά: Κατατάξου στην αστυνομία και άλλαξέ την…

>>
Michael Albert, University of Fine Arts, Athens, 20090528
Report by Despoina Papageorgiou

On social movements and the flaws of the Left

Why the great majority that suffers under capitalism does not mobilise for change? Why the Left, which preaches against the system, cannot become o pole for social change and it cannot massively mobilise people? Are the citizens ignorant of harsh reality? If not, what else could be happening?
According to Michael Albert, people are no idiots. They know that the system stinks. They just have been persuaded that this is deterministic, that there is no alternative; that, finally, this is the best they could have, at least at this life. And this belief is the cornerstone of capitalism. People are suspicious, they even sometimes feel pity –like talking to Don Kihotis- towards somebody who would invite them to join him and change the world – as if he was suggesting a fight for stopping ageing.
And what does the Left do about this? It writes books –which they would construct a pile reaching moon- analysing in an endless repetition, how rotten the system is. But that people know, Albert says. What they don’t know is the alternative. The vision they are called to fight for. And this vision, as well as the strategy needed for its realisation, the Left haw the responsibility to provide. But it doesn’t do so. Who, then, is going to distort hiw/her “comfortable” life for a vision so blared that it maybe is non-existent?
People go along by avoiding incite to injustice. Why risk their “hapiness” to tilt at windmills?
Albert, in his (self)critisism, included what he called arrogance of the Left. The Left has organised in in-groups, in which their members like to discuss their ideas – something narcissistic and elitist. They are arrogant toward things that working people do, from watching the sports to eating in Mc Donalds – which only differ from other business in that they provide cheap food, which mainly working class consumes. Leftists say that religious people are idiots. And then we are wondering why we cannot communicate with them.
The Left writes in a language for intellectuals. If it believed that its ideas should be shared by everybody, they would come out in a communicative language.
If the Left believed that it can change the world, it wouldn’t circulate left ideas in an in-circle. Leftists would go to places that working people go –stadiums, football bars etc- and they would discuss with them, trying to communicate the vision. But the Left does not have a concrete vision and a strategy to realise it. So it avoids presenting its arguments where it believes they would be rejected. A taxi driver defends his favorite sport in a better way than we defend out movements, says Albert.
The bad news is that the Left doesn’t do what it can. The good news is that the Left doesn’t do everything it can. Because, if it does, Albert says, it could achieve what most people think unrealisable: mobilise people and revert the system.

December ’08 (Greece)– May ’68 (France): Parallel stories

What about the Greek December uprising? What was it? A beautiful firework which faded out as suddenly as it lightened the sky? Why did Greeks lived this uprising? And then returned, like been lobotomised, to their conservative reality, which from that point on became even more conservative?
The Greek December uprising awakened memories of May 1968 in France, says Albert. In both cases, the uprising sparked “suddenly” and faded out “suddenly”. In both cases, the uprising was sparked by an accidental incident. And the outbreak was so enthusiastic that its wave embraced many. The great momentum turned the outbreak into a massive movement. Hope was born. Revolution was in the air. And people believed that something could really change.
Days and weeks were gone by. The movement walked the road of the revolution. It had strength and dynamism. But it had two vital flaws: lack of organisation and lack of a plan – organisation and plan should have matured the two preceding decades. And the wanna be revolutionaries started wondering: “What if we win? What will we do then?” Chaos and fear. When you go to the airport and you don’t really know where you want to go, you may land someplace you don’t like.
Lack of organisation brought violence. Because of violence, the movement started losing supporters. If the movement was organised, there would be no violence. We would also have more activity which would persuade people that this movement can really change society. Hope would generate activity, activity would sustain hope, which would breed then more activity. But something like that didn’t happen.
This is, according to Albert the hidden story behind the Greek December uprising.

On violence

Albert believes that there are very few cases in which violence cannot be avoided. Violence is used not only when people are too lazy too organise –as Howard Zinn said- but also when people are afraid to organise. You don’t use violence to revert the system, because the system prays that it would be “obliged” to use violence, where it has a great advantage. The police and the army can easily crash a demonstration or a movement by using violence. You have to find smarter ways to fight.
Cops are not the enemy. They are just working people. Would you like to do something really radical? Albert asks. And he answers: Go join the police and change it.

‘Οταν ο Χάουαρντ Ζιν συζητά για ανυπακοή ασφαλώς δεν αναφέρεται σε άτακτα παιδιά. Η ανυπακοή δεν είναι μια ατομική ευκολία ή μια βολικότητα η οποία ανατρέπει την έννοια του συλλογικού, αλλά αντίθετα μια κοπιώδης και διαρκής προσπάθεια για την κατάκτηση και διεύρυνση αξιών συλλογικότητας.

Έτσι για παράδειγμα, ανυπακοή δεν είναι να αφήνω την μοτοσυκλέτα μου πάνω στο πεζοδρόμιο, επειδή αυτό με εξυπηρετεί, αλλά αντίθετα να χτίζω συνθήκες μέσα στις οποίες μια τέτοια πρακτική επιβολής θα συζητηθεί και θα ανατραπεί.

Ανυπακοή, κατά τον Ζιν, είναι η κατάσταση της ανθρώπινης συνείδησης η οποία λέει διαρκώς: τίποτα στις κοινωνίες δεν είναι πέρα από την κρίση των ανθρώπων συλλογικά και του καθενός χωριστά. Καμμιά κοινωνική δομή, θεσμός, συνήθεια ή κοινή αντίληψη δεν αποτελεί σταθερή και αιώνια αξία.

Η ανυπακοή είναι δύσκολη. Ο περιφραστικός λόγος, ο εξανλητικός διάλογος είναι τα εργαλεία για τον διαρκή ορισμό και την διεκδίκηση του συλλογικού χώρου. Η χρήση βίας αποτελεί μια ευκολία που έρχεται σε αντίθεση με την ανάπτυξη της συλλογικότητας. Όπως είπε, «οι άνθρωποι χρησιμοποιούν βία όταν είναι πολύ τεμπέληδες για να οργανωθούν».

Εκπαιδευόμαστε στην υπακοή. Εκπαιδευόμαστε να πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζούμε, αυτό είναι η δημοκρατία, ότι το εγώ μας μπορεί να προσδιορίζεται μόνο μέσα από τον καταναλωτισμό και τον ατομισμό. Και έτσι εκπαιδευόμαστε να αποδεχόμαστε κάθε είδους αρχή και μηχανισμό επιβολής.

Από την άλλη, η ανυπακοή μπορεί να διδαχτεί. Η ανυπακοή καθοδηγείται από την γνώση ότι πάνω από κάθε νόμο και πρακτική βρίσκεται η ανάγκη για δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη είναι μια έννοια σε διαρκή εξέλιξη η οποία αναγκαστικά ορίζει θεσμούς και αποδοχές οι οποίες βρίσκονται με την σειρά τους σε διαρκή εξέλιξη. Αυτό πρέπει να διδάσκουμε στις μελλοντικές γενιές.

Η Κομμούνα του Παρισιού και οι κοινότητες των Ισπανών Αναρχικών στέκουν στην ιστορία της ανθρωπότητας όπως και τα 24 δευτερόλεπτα της πρώτης πτήσης των αδερφών Ράϊτ. Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς μέχρι το υπερατλαντικό ταξίδι.

>>
Howard Zinn At The International Anti-Authoritarian Festival, Athens 20090527

By Kostas Beveratos, translation to english by Despoina Papageorgiou

When Howard Zinn talks about disobedience, he profoundly does not refer to naughty children. Disobedience is not the personal convenience or a comfortable situation that subverts the notion collectiveness. On the contrary, it is an arduous and continuous effort which aims at embedding and broadening values of collectiveness.

Thus, for example, disobedience is not when I park my motorcycle on the sidewalk because I find it convenient. On the contrary, disobedience is when I create the conditions under which such an act of dominance will be subject of discourse and will be subverted.

Disobedience, according to Zinn, is the state of human consciousness in which the latter says: nothing in society lies beyond human judgment, either at the level of the collective or at the personal level. No societal structure, institution, practice or common perception constitutes a fixed and eternal value.

Disobedience is hard to practice. Periphrasis, exhausting dialogue, are the tools for constantly defining and asserting collective space. It is easy to use violence, although this lies in contradiction to the process of developing collectiveness. As Zinn said: «People use violence when they are too lazy to organise».

We are trained to obey. We are trained to believe that this is the only way to live, that this is democracy, that our ego can be defined only through consumerism and individualism. And so we are trained to accept all kinds of mechanisms of imposing authority.

On the other hand, disobedience can be taught. Disobedience springs out of the knowledge that the need for justice lies above any laws and practices. Justice is a constantly evolving notion, which defines institutions and commonly accepted notions, which, on their turn, are also in constant evolution. This is what we should teach the next generations.

The Commune of Paris and the communities of the Spanish Anarchists stand in History, as those 24 seconds of the first flight of the Wright brothers. There is still a long effort ahead until the trans-antlantic flight.

Η προτροπή στην ανυπακοή ίσως να αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για όσους είναι διατεθειμένοι να εμβαθύνουν σε έναν αναλυτικό λόγο ο οποίος ερμηνεύει την ποιότητα και την στόχευση της ανυπακοής.

Φοβάμαι ότι η προτροπή από μόνη της δεν εισάγει κάτι καινούργιο στην συνείδηση του έλληνα πολίτη. Κάθε άλλο. Eπιβεβαιώνει την απροκάλυπτη και συστηματική πρακτική της ανυπακοής και αυθαιρεσίας απέναντι σε κάθε τι που θα μπορούσε να αποτελέσει συλλογικό κεκτημένο.

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει διδαχτεί την ικανότητα να συνομιλεί, να ακούει και να στοχάζεται βάσει της άποψης του Άλλου. Είναι όμως εκπαιδευμένη να ακολουθεί την διαδικασία της μη συνομιλίας που εύκολα επιτυγχάνεται με την βίαιη εκφορά εύηχων συνθημάτων.

Η ανυπακοή γύρω μας είναι καθολική και προς κάθε κατεύθυνση. Μεγεθύνεται δε με γεωμετρική πρόοδο αναλόγως της θέσης ισχύος του πολίτη που την ασκεί. Η ανυπακοή είναι εδώ, συμβαίνει και είναι τρομακτική.

Η άμυνα των αδυνάτων σε κάθε μορφή κοινωνικής-οικονομικής οργάνωσης είναι η δημιουργία θεσμών και η διασφάλιση της λειτουργίας τους. Επανάσταση δεν είναι η ανυπακοή αλλά η υπακοή σε ηθικές και αισθητικές αξίες και θεσμούς που να ανατρέπουν την χυδαιότητα όπως την βιώνουμε καθημερινά. Επανάσταση είναι η χαλιναγώγηση της εγωπαθούς ανυπακοής, η θεσμοθετημένη διαφύλαξη του συλλογικού χώρου.

>>
About Disobedience In The Greek Reality / By Kostas Beveratos, translation by Despoina Papageorgiou

Incitement to disobedience could be a useful tool at the hands of those who tend to go deep into analytical discourse, which interprets the quality and the aims of disobeying.

I am afraid though that incitement as such does not break fresh ground to the consciousness of Greek citizens. On the contrary, it affirms the undisguised and systematic practice of disobedience and arbitrariness towards everything that could be a collective vested interest.

Greek society has not been educated to discuss, to listen and to think of the Other Opinion. It is though educated to follow a procedure of non existent dialogue, which is easily achieved by brutally uttering beautiful-sounding slogans.

Disobedience is all-embracing and to every direction. It is also enlarged in geometrical progression, depending on the power of the citizen that exercises it. Disobedience is here, it is happening and it is horrifying.

The weak, in all forms of social-economic organisation of a society, possess no other means to self-defence than to create institutions and secure their well-functioning.

The statement “Desire For Wealth & Power Constitutes A Severe Type Of Mental Illness” inside the “Warning! This Is An Advertisement” project consists an anti-advertising message, meaning, it uses advertisement methods in order to promote ideas beyond financial profit and consuming purposes. As proved during the research, topics like this concern a majority of people though never presented through the Media.

Click here for more information and documentations about this project